cease for mortelle
پشت شیشه
سرد ، با چشمان آبی رنگ کمرنگ اش
نگاهم می کند.
چشمان من نمی دانم به کجاست
نگاهم اما : به تلفن
می دانم زنگ می زنی
می دانم
می دانم
تلفن را برمی دارم
شماره ات نیفتاده؟
زنگ می خورد و از جا می پرم!
خنده ام می گیرد
تویی ،،
لب هایم ناخود آگاه ...
.
.
چه بر سر دنیا آمده این چند روز،، که انقدر مهربان شده؟؟
شاید باید زجر این ماه ها را
چون تریاک خشکیده و تیره ای
در چای خوش عطری که برایم ریخته ای حل کنم
و سر بکشم
شاید اینجا ختم نفرت انگیزی دنیا باشد
پایان بیماری من
و محو شدن واژه ی :
ا ن ز ج ا ر
.
.
هق هق خفه ی من
تقلایی زنانه
منی که انگار تاب این آرامش عجیب را نداشتم
تاب بدن گرم تو
گودی چشم هایت
آرامش غمناک و
سپیدی زجر این دوران
لابه لای موهای وحشی و بلندت
چه بر سر من و دنیا آمده این چند روز؟
چه بر سر تو آمد این چند ماه ؟؟......
.
.
کوچه
تاریک و بی صدا
صدای قدم های من
نیشگون سرما
گونه هایم
می سوزد
.
کلید را در قفل می چرخانم
خانه ی کوچک
دیم!
خوابیده ای؟
لامپ
فرش
کتابخانه و جعبه های خالی کتاب
پتو ، بالش
دیم! چه آرام خوابیده ای...
خوابت به سنگینی تمام انتظار این دوران است
من این آرامش غریب را تاب نمی آورم دیم
تاب نمی آورم...
...
به خیابان می زنم
من
سایه
سرما
چراغ های دیوانه
خانه ی شلوغ ،
که صدای تلویزیونش همیشه بلند است.
و تلفنی که زنگ می خورد
تلفنی که انتظار زنگ خوردنش را می کشم.
اسباب هایم را هفته ی دیگر می آورم دیم.
هنوز این خوشبختی نا به هنگام را هضم نکرده ام.