تمدن
پایین کوه
شهر است
این بالا
من
بادبادک مانند
سبک
رها
کلمات را پرت می کنم
بی پروا
پایین که می آیم
هجوم می آورد
ازدحام
عرق
دود
چربی
آدم
آدم
نیاز
نیاز
نیاز...
آن پایین تمدن هست
و زنانی با پستان هایی به بزرگی هندوانه
و مردان خرس مانند شکم گنده
و زنان بچه بقل
و مردان خیس عرق
و زنان نازک وچسبنده چون پیچک
و مردان لیز و روان چون آب دهان
زنان پاشنه شکسته
مردان خشتک پاره
زنان تق تقی
مردان بوق بوقی
همهمه ی سایه های هراسان
سگ های ولگرد با معرفت
گربه های چشم سفید پرعشوه ی لاغر مردنی
درد
مرض
خلط
شلغم
آن پایین ،، تمدن هست....
.
.
.
به شهر که می آیم
خون تازه ی باکرگی این نجیبه زنان مهار شده را
با عقده های سرخورده شان
چون آب بینی بالا می کشم
و لابه لای پیچ های در هم تنیده ی مغزم می خوابانم
جمجمه ام
پر شده از خون سیاه رنگ دلمه شده